Gelukkig kom ik langzaam een beetje op schema voor de Dolomiti Superbike.
4 weken geleden reed ik de Omloop door het Land van Kleine Hein. Op zich had ik daarvoor te weinig conditie, wedstrijdritme, kracht (eigenlijk van alles te weinig dus) om de rol te kunnen spelen die ik wilde. Ik nam dus maar de (wijze?) beslissing om de wedstrijden maar te laten voor wat ze zijn en me vrijwel geheel te richten op het duurvermogen. Het gebrek daaraan heeft me de laatste paar marathons genekt en dat mag me in de Dolomieten niet weer gebeuren.
Dus in plaats van wegwegstrijden van 50 km en veel autokilometers richt ik me maar beter op trainingsritten tot een uur of 6 op MTB en racefiets.

De eerste rit op de MTB van 4,5 uur (7 mei) was geen succes. Weinig zin, niet veel snelheid, geen krachtige tred, na 2,5 a 3 uur al vermoeid.
Gelukkig was het gisteren in alle opzichten een stuk beter. In totaal 5,5 uur op de racefiets, stevig door kunnen fietsen, ideaal fietsweer, mooie omgeving waar ik wèl de weg ken, maar niét te vaak doorheen fiets. Zo wil ik nog wel wat ritjes maken en dan mag het ook nog wel wat langer. Dat moet de komende 5 a 6 weken dus gebeuren.

Geen wegwedstrijden of trainingswedstrijden dus, maar intussen heb ik wel weer de baantraining hervat. In Apeldoorn trainen we op woesdagavond gericht met een vrij kleine groep. Ik verwacht daar de nodige intensieve trainingsarbeid te kunnen verrichten om zo wat beter op hogere intensiteit te kunnen rijden. Zo hoop ik wat meer kracht en snelheid te kunnen ontwikkelen.
Vorige week was de eerste keer "zomertraining" en ik verwacht dat ik er tot eind juni / begin juli toch regelmatig (wekelijks) bij kan zijn.

HOME

Programma (onder voorbehoud)

Nieuws

Naar boven

In mijn eerste jaren als renner (junior) trainde ik er al wekelijks, maar de wedstrijd mocht ik niet rijden: te oud. Nu, zo’n 30 jaar later, was het dan eindelijk zo ver. De omloop door het land van Kleine Hein kende voor het eerst een editie voor amateurs, dus ik kon inschrijven en meedoen.
Toch een mooi eerste eikpunt zo voor in het seizoen en een motivatie om te trainen.
Naast de 2 trainingswedstrijden in Enter waren er helaas geen momenten om nog iets op competitiemanier te fietsen en ik had ook geen zin om verschrikkelijk hard of met intervallen te trainen. Ik was me er dus van bewust, dat ik wel een beetje mee zou kunnen doen, maar dat een hoofdrol waarschijnlijk voor mij weggelegd zou zijn.

Het parcours was sinds de eerste jaren niet heel veel veranderd, dus in grote lijnen kende ik de route wel. Ik startte achteraan, met het vertrouwen dat ik na een paar kilometers wel op de eerste rij zou kunnen zitten. Immers, vanaf Emmerschans zou het wel eens verraderlijk kunnen worden. In gestrekte draf ging het de Rondweg op en over en ik had direct alle mogelijke moeite om een beetje op te schuiven. Het liep dus nog niet lekker. Binnendoor richting Scholtenskanaal ging de boel al behoorlijk op de kant en in plaats van lekker voorin zat ik ergens achterin te harken om maar niet te hoeven lossen. Eenmaal op het Scholtenskanaal was de zaak al snel in stukken gebroken en zat ik in de derde groep. Achter ons volgwagens en wat geloste renners, voor ons 2 grote groepen, die jacht maakten op elkaar en dus niet vertraagden. Richting Klazienaveen schoven de eerste 2 groepen gelukkig in elkaar en konden we weer wat dichterbij komen. Veel harde werkers waren er niet in onze groep, dus ik vreesde al voor en erg vroege uitschakeling, maar uiteindelijk konden we met een paar sterke mannen de kloof toch nog dichten. Niet dat daarmee de problemen voorbei waren, want eenmaal aangesloten bleef het snel gaan en probeerde men de grote groep (140 vertrekkers) te splitsen.
Voor de eerste keer over de Limietweg werd het niet echt een slachtveld, maar brokken werden er wel gemaakt. Pas na Emmercompascuum werd het een beetje rustig en kon ik oprukken naar de voorste linies. Toen de begeleidende auto’s even verkeerd waren gereden ontstond er even paniek in het peloton, maar toen alles weer hersteld was, ging het weer hard richting Zwartemeer en 2e keer Limietweg. Hoewel ik een tijdje attent voorin had gereden, was ik op de Limietweg mijn goede positie een beetje kwijt en kon door het flinke tempo ook niet goed meer opschuiven. Tegen het einde van dat stuk kreeg ik het moeilijk en moest ikzelf een keer een gaatje laten vallen. Gelukkig veranderden we snel van richting en sloten we weer bij de eersten aan. Maar het beste was er bij mij nu wel af, het tempo bleef in de wedstrijd en de wind bleef steeds een beetje van opzij blazen. Toen we met nog een kilometer of 10 voor de wielen weer de open vlakte indoken, reed er vooraan al vlot een waaier van een man of 14 weg. Ik zat redelijk goed geplaatst, maar een tweede waaier werd niet snel genoeg georganiseerd. Iedereen die de slag had gemist trapte op zijn adem of zat (net als ik) met verzuurde benen en moest passen. De vogels waren dus gevlogen en daarachter was het zaak niet nog verder in de problemen te komen.
Uiteindelijk reden me met een flinke groep de Meerdijk op en restte er een sprintje om de troostprijzen.
Heel serieus deed ik er niet aan mee, maar wilde me toch ook niet helemaal laten uitbollen. En 26e plaats was ten slotte mijn deel.

Geen grandioze wedstrijd gereden dus, maar het had allemaal veel slechter gekund. Ik was blij dat ik na het slechte begin toch nog weer zo goed in de wedstrijd terug kon komen. Jammer was dat ik niet goed genoeg was om me daarna voorin met het wedstrijdverloop te kunnen bemoeien en me tevreden moest stellen met mijn plekje voorin de tweede groep. Als ze ziet wat de renners voorin de uitslag allemaal al hebben gereden dit jaar, dan is het ook niet verwonderlijk, dat ik tekort schiet. Gewoon te weinig gekoerst dus. Voor mij wel een duidelijk teken dat, wil ik op dit niveau goed mee kunnen doen, een volledig trainings- en wedstrijdprogramma moet afwerken. En dat wil en kan ik niet meer.
Zo langzamerhand moet ik maar helemaal afscheid nemen van het competitie-element en me richten op het recreatieve.

Overigen seizoen 2010-2011

HOME

Afgelopen zondag weer een voorjaarstrainingswedstrijd gereden in Enter. Twee weken geleden reed ik in mijn eigen categorie (masters) en dat ging me vrij gemakkelijk af. Omdat een paar van de betere masters bij de amateurs reden en één zelfs bij de elite, waagde ik het er nu op om ook bij de amateurs te gaan rijden. Grote kleppers stonden er echter niet aan het vertrek (bij de masters ook niet), waarschijnlijk reden die al open wedstrijden elders in het land of in Duitsland. Toch werd het nog lastig.

De wind stond een beetje vervelend over het parcours, waardoor je op 3 stukken zijwind (dus kans op waaiers) had. Vanaf de eerste ronde werd er dus flink gekoerst, maar niet echt op een slimme manier, dus kwam er geen waaier weg. Elke ronde vielen er waarschijnlijk wel een paar renners aan de achterkant van de groep af, maar geen echte splitsingen, voor zover ik dat kon waarnemen. Sommigen trokken met de wind schuin achter zo hard door, dat kop overnemen vrijwel onmogelijk was en het tempo dus vrij snel weer stokte.
Naar het einde toe kreeg ik het steeds lastiger als ik niet meedraaide met de eerste 3 of 4 renners. Zo kwam ik een paar keer op de kant te zitten en moest zelf een gaatje laten vallen. De eerste keer werd dat gelukkig nog door anderen tijdig dichtgereden (zelf heel asociaal en stug op de kant blijven rijden en de anderen door de wind laten passeren: tja, als je niet beter kunt is dat toch echt de beste oplossing), maar de tweede keer was ik er definitief af. Een man of 10 reed weg en we bleven er met 7 man achteraan rijden, op steeds groter wordende achterstand.
Dan rest er nog maar één ding: blijven ronddraaien en fatsoenlijk doorrijden tot de finish. Echter, sommigen snappen dat niet en gaan in kansloze positie ontsnappingspogingen (of wat daarvoor door moet gaan) op touw zetten. Als klap op de vuurpijl dan ook nog eens een valpartij in de laatste ronde: demarrage, beetje onnodig uitwijken, op een verkeerd moment achterom kijken en hopla…!
Gelukkig kon ik er net omheen (door het gras) en liet de andere overgeblevenen drie fijn afsprinten.
Met nog 8 man op kop werd ikzelf zo 12e. Niet echt een uitslag om hard van te gaan juichen, maar het was allemaal redelijk gegaan en ik had het aangedurfd om een toch wat sterkere competitie op te zoeken.

Dinsdagavond nadat ik een kledingpakket had opgehaald bij De Stofwolk in Eibergen heb ik nog ruim een uur en een kwartier achter de derny gereden op de wielerbaan en woensdag heen en weer naar en van Kampen.
Zaterdag vrijwel zeker een 3,5 uur op de MTB en een 3/4 uur hardlopen dan heb ik deze week mijn kilometers wel weer gehad.

Overigen seizoen 2010-2011

HOME

Wintersportvakantie achter de rug, sneeuw grotendeels verdwenen, vorst loopt op zijn eind en de dagen worden weer wat langer. Dus: er kan weer volop gesport worden.
Even een overzichtje van de laatste week (za 6 t/m za 13 maart).

Zaterdag eerst een 3/4 uur op de rollen (ze waren deze week nog niet uit de garage geweest, dus ik had alleen op de wielerbaan " tussendoor" even op de rollen gereden.
Daarna, zoals vrijwel iedere zaterdag hardlopen met Jonas. Weliswaar afwisselend wandelen en looppas in het kader van een rustige opbouw en met het oog op Jonas’ jeugdige leeftijd, maar toch in totaal een klein uurtje gelopen.

Zondag voor het eerst sinds heel lange tijd weer eens een (voorjaars)trainingswedstrijd. Lekker waaieren in Enter. Vooraf was ik bang dat de basisconditie en snelheid niet zouden volstaan, maar uiteindelijk bleek ik tezamen met Erik Cent toch de betere van het stel te zijn. 2e in de uitslag was beter dan vooraf verwacht, al bleken de betere masters bij de elite of amateurs gereden te hebben.

Maandag een uurtje of twee op de wielerbaan in Apeldoorn. Deels uitrijden, toch af en toe wat stukjes tempo. Alleen, op kop van de groep of in het zog van de tandem.

Donderdag heen en weer forensen naar Kampen op de zware winter-wegfiets. Op de heenweg ellende met 2 lekke banden en een kapot pompje, maar op de terugweg gelukkig van meer tegenslag verschoond gebleven.

Zaterdag mocht ik Jonas wegbrengen om 4 uur onder begeleiding te spelen en andere leuke dingen te doen. Paarden en andere dieren verzorgen, Landrover rijden, Schotse Hooglanders tellen, … In de tussentijd kon ik mooi 3,5 uur MTB-en tussen Harderwijk, Ermelo, Garderen, Voorthuizen en Putten. Na 2 a 2,5 uur werd het wel iets minder, maar toch kon ik 3,5 uur zonder problemen fietsen.
In de namiddag weer met Jonas hardgelopen en dat was (ondanks de stevige wind) weer erg leuk. Hij doet het erg goed. Van 1 min looppas en 1 min wandelen hebben we het nu uitgebouwd tot 5 min continu looppas. 5 min is zo ongeveer de richttijd van 1 km wedstrijdloop. Die 5 min deed hij nu probleemloos en maar liefst 3 keer achter elkaar, met steeds 10 min pauze. De laatste keer liep hij een mooi hoog tempo. Ik ben erg trots op hem.

Overigen seizoen 2010-2011

HOME

Sinds zeven jaar weer eens op wintersport geweest en het was GEWELDIG. De vorige keer was Jonas net een half jaar oud en zat Fenna nog "in de buik", maar deze keer waren de kinderen oud en groot genoeg om mee te gaan en zelf op skiles te gaan.

Net als Jeannet en ik hebben de kinderen erg genoten van de lessen, het skiën, de mooie panorama’s en de tijd die we samen doorbrachten.
Het skigebied (Hochzeiger, Pitztal) was niet enorm, maar toch groot en uitdagend genoeg. Het weer werkte over het algemeen heel erg mee en ook de sneeuw was nog voldoende aanwezig en van goede kwaliteit.

Het vakantiehuisje in het nabije Wenns voldeed uitstekend en Herlinde kwam dagelijks met zoete verrassingen, verse broodjes, schone handdoeken en om na te vragen of alles nog steeds naar wens was. Ze regelde zelfs op zondagavond een passende skihelm. Bovendien was er in het dalstation een opbergkast voor al ons materiaal, zodat we niet steeds met ski’s, snowboards en schoenen hoefden te sjouwen. Er pasten zelfs twee grote sleeën in!

Hoewel de insteek was om "low budget" op vakantie te gaan, liep het natuurlijk toch in de papieren. Winterbanden, velgen, reisverzekering, identiteitskaarten, kleding, materiaalhuur, skipassen, lessen, vakantiewoning, brandstof, etc. Al met al hebben we het redelijk in de hand gehouden en is het allemaal reuze goed bevallen. Eén of twee rugzakjes met broodjes, snoep, drinken, muts, bril, camera en sporadisch een bordje patat, een pizza, warme chocolademelk, cappuccino was absoluut voldoende. Eén keer gezamenlijk eten en drinken rond het middaguur bij een "hut" voor een chique wintersportbeleving was een uitspatting. Eerlijk gezegd hebben we uitgebreid lunchen, après-skiën en ‘s avonds uit eten helemaal niet gemist.

Het mooist was toch wel dat de kinderen na vijf dagen heel mooi met ons over de blauwe en rode pistes konden en van het hoogste naar het laagste punt skieden. Een prachtige belevenis voor alle vier.

Verder zeggen de foto’s en filmpjes genoeg.

http://www.hochzeiger.com

Ferienwohnung Jeitner

Klik hier of op de foto voor een vergroting

Klik hier of op de foto voor een vergroting

Klik hier of op de foto voor een vergroting

Klik hier of op de foto voor een vergroting

Klik hier of op de foto voor een vergroting

Klik hier of op de foto voor een vergroting

Klik hier of op de foto voor een vergroting

Overig nieuws 2010

HOME

En wéér een zwemdiploma erbij!
Zaterdag 7 november mocht Fenna opdraven voor haar B-diploma en weer zwom ze als een Inge Veldhuis door het water. Echt een zwemtalentje! Helaas wordt er voorlopig geen vervolg aan gegeven, want Fenna mag op ballet.

Klik hier of op de foto voor een vergroting Overig nieuws 2009

HOME

Ik ben weer een beetje in competitie.
Alleen maar forensen met de fiets is natuurlijk niet veel aan en behalve af en toe een baantraining en veldtoertocht wil ik ook wel weer eens de strijd aanbinden met andere fietsers.

Maandag 26 oktober nam ik deel aan de tweede populaire wedstrijden op de baan in Apeldoorn. Ik verwachtte dat ik nog wel iets zou kunnen in een sprinttoernooi, maar die illusie kan ik nu ook overbord zetten. Bij de 200 m kwalificatie was ik, zoals verwacht, één van de traagste deelnemers. Maar in de sprints a deux kwam ik er ook helemaal niet aan te pas. Da’s wel even slikken.

Verder reed ik sinds lange tijd weer eens een GOW wedstrijd (zondag 1 november). Weer was Apeldoorn de crime scene. Sturen en frutselen is toch al niet mijn ding, maar achteraan starten op een parcours, waar je vrijwel nergen kunt passeren is dodelijk.
Nog maar weer een keer proberen op een rondje, waar je wat beter kunt passeren.

Overigen seizoen 2009-2010

HOME

26 oktober 2009.

Ik heb Jonas niet kunnen overhalen om mee te gaan naar Epe en achteraf was dat maar goed ook.
Zaterdag heb ik dus maar "solo" gereden en dat is alweer een hele tijd geleden. Toen ik rond 10:00 uur vertrok voor de tocht begon het al heel licht te spetteren en aan "de overkant van de weg Nunspeet – Epe" (waar het altijd een stuk natter en modderiger is) was het behoorlijk vies. Het laatste deel van de tocht was een behoorlijke aanslag op het materiaal. Zijn nieuwe fietsje zou een zware aanslag te verduren hebben gekregen en Jonas zelf had het ook niet meer leuk gevonden, denk ik.
Voor mezelf was het nog redelijk te doen. Ik had me voorgenomen om flink door te rijden en, hoewel ik uiteraard niet die enorme macht van een aantal jaren geladen had, kon ik toch vrijwel iedereen vlot vorbij fietsen. Die enkeling die nog de moed had om in mijn wiel te kruipen of zelfs naar me toe te rijden werd uiteindelijk toch wel weer gelost. Ik moest af en toe even op de tanden bijten en "karakter" tonen, maar het is toch altijd weer een fijn gevoel om anderen te kunnen lossen op de zwaardere echt meer technische passages.
Maar eerlijk is eerlijk: alleen fietsen is niet zo leuk als in goed gezelschap. Volgende keer maar eens kijken of er weer iemand mee wil.

Overigen seizoen 2009-2010

HOME

18 oktober 2009.

Dit weekend zat het er niet in om aan een veldtoertocht deel te nemen. Zaterdag hadden we "verplichtingen" in Kaatsheuvel bij het bekende adres (Efteling). Dat was zowel voor mij als voor de kinderen de eerste keer. Fenna had het wat moeilijk met de atracties voor de "groteren", maar Jonas heeft wat dit betreft meer de genen van Jeannet. Voor de Python bedankte hij op het laatste moment toch feestelijk, maar van de andere "wilde" toestellen genoot hij enorm. Fenna vond de rustigere dingen gelukkig wel erg leuk en vond het allemaal "de mooiste dag van haar leven".

Vandaag was Jonas vrijwel niet van de bank af en voor de TV vandaan te branden, maar uiteindelijk was hij dan toch te porren voor een rondje crossen in de Zeewolder bossen. Samen reden we een heel stuk van de plaatselijke MTB route. Jonas nu niet op de aanhangfiets, maar op zijn eigen, nieuwe MTB. We vonden het beiden erg leuk en hopelijk was dit voor hem het zetje om in de nabije toekomst nog wat vaker eropuit te gaan. Of weer dezelfde route, of tijdens een echte veldtoertocht. Volgende week in Epe als het goed weer is?.

Klik hier of op de foto voor een vergroting

Klik hier of op de foto voor een vergroting Overigen seizoen 2009-2010

HOME