In mijn eerste jaren als renner (junior) trainde ik er al wekelijks, maar de wedstrijd mocht ik niet rijden: te oud. Nu, zo’n 30 jaar later, was het dan eindelijk zo ver. De omloop door het land van Kleine Hein kende voor het eerst een editie voor amateurs, dus ik kon inschrijven en meedoen.
Toch een mooi eerste eikpunt zo voor in het seizoen en een motivatie om te trainen.
Naast de 2 trainingswedstrijden in Enter waren er helaas geen momenten om nog iets op competitiemanier te fietsen en ik had ook geen zin om verschrikkelijk hard of met intervallen te trainen. Ik was me er dus van bewust, dat ik wel een beetje mee zou kunnen doen, maar dat een hoofdrol waarschijnlijk voor mij weggelegd zou zijn.

Het parcours was sinds de eerste jaren niet heel veel veranderd, dus in grote lijnen kende ik de route wel. Ik startte achteraan, met het vertrouwen dat ik na een paar kilometers wel op de eerste rij zou kunnen zitten. Immers, vanaf Emmerschans zou het wel eens verraderlijk kunnen worden. In gestrekte draf ging het de Rondweg op en over en ik had direct alle mogelijke moeite om een beetje op te schuiven. Het liep dus nog niet lekker. Binnendoor richting Scholtenskanaal ging de boel al behoorlijk op de kant en in plaats van lekker voorin zat ik ergens achterin te harken om maar niet te hoeven lossen. Eenmaal op het Scholtenskanaal was de zaak al snel in stukken gebroken en zat ik in de derde groep. Achter ons volgwagens en wat geloste renners, voor ons 2 grote groepen, die jacht maakten op elkaar en dus niet vertraagden. Richting Klazienaveen schoven de eerste 2 groepen gelukkig in elkaar en konden we weer wat dichterbij komen. Veel harde werkers waren er niet in onze groep, dus ik vreesde al voor en erg vroege uitschakeling, maar uiteindelijk konden we met een paar sterke mannen de kloof toch nog dichten. Niet dat daarmee de problemen voorbei waren, want eenmaal aangesloten bleef het snel gaan en probeerde men de grote groep (140 vertrekkers) te splitsen.
Voor de eerste keer over de Limietweg werd het niet echt een slachtveld, maar brokken werden er wel gemaakt. Pas na Emmercompascuum werd het een beetje rustig en kon ik oprukken naar de voorste linies. Toen de begeleidende auto’s even verkeerd waren gereden ontstond er even paniek in het peloton, maar toen alles weer hersteld was, ging het weer hard richting Zwartemeer en 2e keer Limietweg. Hoewel ik een tijdje attent voorin had gereden, was ik op de Limietweg mijn goede positie een beetje kwijt en kon door het flinke tempo ook niet goed meer opschuiven. Tegen het einde van dat stuk kreeg ik het moeilijk en moest ikzelf een keer een gaatje laten vallen. Gelukkig veranderden we snel van richting en sloten we weer bij de eersten aan. Maar het beste was er bij mij nu wel af, het tempo bleef in de wedstrijd en de wind bleef steeds een beetje van opzij blazen. Toen we met nog een kilometer of 10 voor de wielen weer de open vlakte indoken, reed er vooraan al vlot een waaier van een man of 14 weg. Ik zat redelijk goed geplaatst, maar een tweede waaier werd niet snel genoeg georganiseerd. Iedereen die de slag had gemist trapte op zijn adem of zat (net als ik) met verzuurde benen en moest passen. De vogels waren dus gevlogen en daarachter was het zaak niet nog verder in de problemen te komen.
Uiteindelijk reden me met een flinke groep de Meerdijk op en restte er een sprintje om de troostprijzen.
Heel serieus deed ik er niet aan mee, maar wilde me toch ook niet helemaal laten uitbollen. En 26e plaats was ten slotte mijn deel.

Geen grandioze wedstrijd gereden dus, maar het had allemaal veel slechter gekund. Ik was blij dat ik na het slechte begin toch nog weer zo goed in de wedstrijd terug kon komen. Jammer was dat ik niet goed genoeg was om me daarna voorin met het wedstrijdverloop te kunnen bemoeien en me tevreden moest stellen met mijn plekje voorin de tweede groep. Als ze ziet wat de renners voorin de uitslag allemaal al hebben gereden dit jaar, dan is het ook niet verwonderlijk, dat ik tekort schiet. Gewoon te weinig gekoerst dus. Voor mij wel een duidelijk teken dat, wil ik op dit niveau goed mee kunnen doen, een volledig trainings- en wedstrijdprogramma moet afwerken. En dat wil en kan ik niet meer.
Zo langzamerhand moet ik maar helemaal afscheid nemen van het competitie-element en me richten op het recreatieve.

Overigen seizoen 2010-2011

HOME